• darkblurbg
  • darkblurbg
  • darkblurbg
  • darkblurbg

 

Weer negen, nog geen tien

 

Afgelopen week werden al de nodige punten bijeen gesprokkeld en het was aan de Tigers om daar een goed gevolg aan te geven. Door de resultaten van de afgelopen weken waren de mannen wat geklommen op de ranglijst en voor aanvang van de wedstrijd stonden ze op de gewenste play-offplek. Ze kregen dit weekend bezoek van een club die meestrijdt om die felbegeerde plekken: het indianenteam Chiefs uit Leuven. Een duel met de nodige belangen dus.

Wat is het dan fijn als je goed aan de wedstrijd begint. En dat gebeurde ook. Met fris aanvalsspel werden de Belgen al snel vastgezet op eigen helft, wat al vrij snel resulteerde in een powerplaygoal van allrounder Michael Mackie Kwist. Slechts enkele minuten later ging de tweede al tegen de touwen. Marcel Kars en Rocco van Hoorn bereidden goed voor, Calvin Pohlman kon simpel afdrukken. Een start zoals je die wenst in zo'n potje.

De Chiefs probeerden daarna wat meer grip op het spel te krijgen, maar dat was buiten onze topper Ivan Muso gerekend. Met een prachtige individuele actie maakte hij, short-handed zelfs, de 3-0. Hij onderschepte de puck ter hoogte van de middellijn, schaatste de laatste verdediger er op snelheid finaal uit en werkte de puck koelbloedig in het doel. Het publiek op de banken, dat ging lekker! Onze Tsjechische vriend liet zijn snelle schaatsen ook later weer spreken. Na een opbouw van achteruit werd John Versteeg bereikt, die de puck vervolgens zeer scherp richting goal passte op een aanstormende Ivan, die de puck vanuit een moeilijke hoek hoog binnen schoot. Een prachtige actie van de twee klasbakken, die elkaar steeds beter lijken te vinden. Dat de Leuvenaren tegen het einde van de periode nog 4-1 maakten, zorgde er niet voor dat we ons ongerust hoefden te maken. Het spel was in de eerste periode goed en als dat zo zou blijven, dan was het een uitgemaakte zaak dat de Tigers zouden winnen.

Maar het Belgische opperhoofd zal zijn manschappen wel flink toegesproken hebben in de pauze, getuige het feit dat de Belgen in de periode 2 ineens een stuk beter voor de dag kwamen. Onze mannen kregen een stuk minder kansen, zij des te meer. Gedisciplineerd verdedigingsspel en goede reddingen van goalie Jacob van Duin zorgden ervoor dat er deze periode geen schade werd opgelopen. Ook werd door de bezoekers nog een keer de paal geraakt. Omdat Amsterdam op zijn beurt weinig voor het doel kwam, was het resultaat een doelpuntloze periode, iets wat je dit jaar bij wedstrijden van de Tigers zelden ziet. Ondanks dat de voorsprong van 4-1 nog op het bord stond proefde je bij het ingaan van de laatste periode hier en daar toch wat twijfel over de afloop van deze wedstrijd.

Die twijfel werd echter al snel weggenomen door – ja, ja, daar is hij weer - Ivan Muso. Na zijn 5-1 leek het niet fout meer te kunnen gaan. Een paar minuten later was het publieksfavoriet Rocco van Hoorn die na een scrimmage voor de goal op aangeven van Kars binnen kon tikken. Het ging wel weer aardig simpel en het publiek werd getriggerd om weer eens 'Tien! Tien! Tien!' te gaan roepen. Helemaal toen weer enkele minuten later John Versteeg met een formidabele soloactie de 7-1 op het bord schoot. De Belgen waren het zat en pakten de strijdbijl even letterlijk op, met een knokpartijtje tot gevolg. Ondertussen zal John hebben zitten rekenen, want Ivan stond door zijn hattrick inmiddels al op dertien goals, hijzelf op elf. Tijd om er wat aan te doen!

En het duurde niet lang voordat ‘die ouwe’ hem er weer inlegde, dit keer op aangeven van Julian Berteling. Even daarna scoorde jeugdinternational Lance van Duin met zijn eerste van het seizoen de 9-1 en zwol de roep om tien aan. Rocco had er zin in en John ook, maar omdat een ziedend schot van laatstgenoemde in de laatste seconde net wat scherpte miste, viel die helaas niet. In de tussentijd hadden de Belgen met twee goals nog gezorgd voor een iets dragelijkere score: 9-3. Zodoende kon de vredespijp na de zoemer weer door beide teams worden gerookt.

Meerdere spelers verdienden de titel van Man of the Match, maar het werd uiteindelijk Ivan Muso, wat iedereen wel tot tevredenheid zal hebben gestemd.

De roep om tien goals werd nu al enkele keren gehoord in de Edenhal (Tilburg, Luik, Den Bosch en nu Leuven), maar kwam er nog niet. Wellicht is het komende week wel raak, in de laatste thuiswedstrijd van het seizoen tegen Geleen, in een affiche dat op zondag werd afgelast wegens de hevige sneeuwval. De Tigers kunnen alle steun goed gebruiken om met een goed gevoel richting kalkoen en oliebollen te gaan. Hopelijk komt er flink wat volk om het team naar de laatste drie punten van het jaar te schreeuwen. Tot dan!

 

Dubbele winst

 

Na de wedstrijden in het eerste weekend van de feestmaand kunnen de Tigers voorzichtig naar boven kijken. Beide duels werden gewonnen, maar de spelers zullen over allebei de wedstrijden niet helemaal tevreden zijn. Het is nu aan diezelfde spelers om er de komende weken voor te zorgen dat het ook écht een feestmaand gaat worden.

Op vrijdagavond stond de ontmoeting uit tegen Tilburg Trappers op het programma. Thuis hadden de mannen al met 8-2 gewonnen, maar in Brabant ging het een stuk moeilijker. Na de eerste periode stond het team met 3-0 achter. In periode 2 kwamen ze al een goal dichterbij en in de laatste periode viel zelfs de aansluitingstreffer. Vier minuten voor tijd werd het toch 4-2, maar wonder boven wonder was het twee minuten later 4-5 in het voordeel van de Amsterdammers. De late gelijkmaker van de Trappers was daarom ineens toch wel een domper; het betekende overtime en dus geen drie punten. Het werden er uiteindelijk twee, want Marcel Kars schoot het winnende penaltyshot tegen de touwen.

 Ondanks de winst kon dus een streep door het vooraf gewenste ‘zes-puntenweekend’.

Twee dagen later kwam de nog puntloze hekkensluiter Den Bosch op bezoek. Ondanks dat ze het Eindhoven een dag eerder wel verrassend Eindhoven moeilijk maakten, leek winst van tevoren een zekerheidje. Die winst kwam er dan ook.

De Tigers begonnen goed aan de wedstrijd en de bijna zestienjarige Dean Versteeg scoorde al vrij snel de 1-0. Toen captain Tobias Kathan na vier minuten bijzonder fraai de 2-0 binnenschoot, ging het publiek ging er eens goed voor zitten. Dit konden weleens dubbele cijfers worden. Gek genoeg kakte het na die goal wat in. Er waren nog wel wat Amsterdamse kansjes, maar het was Den Bosch dat in de dertiende minuut ineens aanhaakte: 2-1. Bijna was het zelfs nog gelijk geworden in de laatste minuut, maar goalie Jacob van Duin kwam heldhaftig uit zijn doel en kwakte de man van de break-away vakkundig tegen de boarding. Gevolg was wel een penaltyshot, die gelukkig naast werd geschoten. De 2-1 ruststand na periode 1 viel wel ietsje tegen.

De start van de tweede periode was ook niet echt denderend. Er gebeurde niet veel, totdat Connor Barette het ineens op zijn heupen kreeg. Met een tip-in goal werd het 3-1, een goal die wel even nodig was om het vuur weer wat terug te krijgen. Dat lukte vervolgens wel aardig, want in een tijdsbestek van zeven minuten maakte Barette een hattrick. Aan het eind van de periode maakten de 'oudjes' Kars en John Versteeg ook nog een goaltje en stond er tussenstand op het bord die meer bij de verwachtingen paste. Op de tribunes werd inmiddels al 'tien, tien tien' gescandeerd.

En het kwam in de laatste periode ook daadwerkelijk tot tien doelpunten, maar niet voor Amsterdam. Voorafgaand aan de start van P3 zetten beide coaches hun reservegoalie op het ijs. Helaas was het onze Jeremy Borgman die tweemaal moest vissen en hield de goalie aan de andere kant zijn doel schoon. De eerste van de twee werd gescoord door de man die net van de strafbank kwam en de laatste ging er van dichtbij via de paal in. De Tigers kregen nog wel wat kansen om ook te scoren, maar het oogde allemaal wat gezapig. Gelukkig was er nog wel wat opwinding over enkele opstootjes. Eerst kreeg Calvin Pohlman het zowel letterlijk als figuurlijk aan de stok met de captain van de Red Eagles, waarna beiden twee minuten kregen voor crosschecking. Tegen het einde kreeg Joey Mei het nog te hoog in zijn Bossche Bol door met Calvins broertje Donny Pohlman te willen gaan worstelen. Hij kon gelijk inrukken met een game.

Het verdict was uiteindelijk de volle drie punten, maar de laatste periode was qua spel weinig verheffend. Hopelijk komt dat komende week weer tegen de Chiefs uit Leuven, een team dat in de buurt van onze Tigers staat. Winst tegen hen zou zeer welkom zijn en met het publiek erachter lijkt dit zeker mogelijk. Tegen Den Bosch zaten de Tigers in ieder geval weinig op het strafbankje; in aanloop naar de wedstrijd met het Belgische indianenteam is dat een goed (rook-)signaal.

 

Bekertoernooi voorbij 

 

Om des keizers baard. Voorafgaand aan het laatste bekerduel tegen Hijs Hokij Den Haag hoorde je deze term veelvuldig langskomen. Kijkend naar de stand in de poule was dat theoretisch ook zo, maar wedstrijden tussen Amsterdam en het Haagse worden in de praktijk nooit 'zomaar' gespeeld.

 Dat bleek ook weer in dit duel. Waar de Tigers wat slapjes begonnen schoot Den Haag uit de startblokken. Binnen de minuut stond het 0-1 en binnen 10 minuten zelfs al 0-3. Voorafgaand zou een nederlaag niemand hebben verbaasd, maar dit ging wel erg snel. Gelukkig kwamen de Tigers halverwege de eerste periode wat beter in hun spel. Uiteindelijk was het Marcel Kars die de 1-3 op de borden tikte. Het was dan ook een domper dat Hagenees Alan van Bentem een half minuutje later met zijn derde goal al weer de 1-4 maakte. Hiermee gingen beide teams voor de eerste keer de kleedkamer in.

Aan het begin van de tweede periode was er van alles te beleven. Oud-Tiger Donny van Musscher scoorde tweemaal voor Den Haag, maar ook de Tigers zelf scoorden tweemaal. De goal van good-old John Versteeg was zelfs in ondertal. Ondertal dat overigens kwam door bij tijd en wijle pietluttig fluiten van de scheidsrechter. Dit leidde dan ook tot irritaties bij enkele Amsterdam-spelers. Tobias Kathan scoorde zijn goal toen er eindelijk ook eens een Hagenees moest gaan brommen. Het vuurtje leek aangewakkerd en halverwege de periode was er daar een vechtpartij na een boarding van Donny van Musscher. Enkele spelers van beide teams bemoeiden zich ermee. Er lag bloed op het ijs, maar Calvin Pohlman (de bloedende Tiger in kwestie) kon gewoon doorspelen. Wel moest hij even de strafbank opzoeken voor zijn aandeel in het gevecht. Hij speelde de periode uit met een bebloed shirt en keerde later, in de derde periode, terug met het shirt van de vertrokken Daniël Lam en een pleister op de neus.

De stand was toen inmiddels flink opgelopen, want kort na het opstootje maakte Rocco van Hoorn de 4-6 en leek het momentum daar te zijn voor Amsterdam. Goalie Jacob van Duin had af en toe goede reddingen op counteraanvallen van Hijs en zelf drongen de mannen aan. Maar opnieuw zorgde Alan van Bentem voor een domper door zijn vierde van de avond te maken. Toch was het Marcel Kars die ervoor zorgde dat de marge 'maar' 2 goals was bij aanvang van de laatste periode. In die periode probeerden de mannen het nog wel, maar hij wilde er niet in. Ondanks dat ze een dag eerder nog laat terugkwamen van de uitwedstrijd tegen Nijmegen bleven ze gaan tegen de Hagenezen. Helaas scoorde Hijs zo'n 4 minuten voor tijd en was het klaar. De 15-jarige Dean Versteeg scoorde nog wel een mooie goal, na voortreffelijk voorbereidend werk van Ivan Muso en John Versteeg.

Eindstand: 6-8.

Zoals gezegd was het vooraf een potje wat nergens meer om ging. Het bekeravontuur zit erop en het viel toch wel tegen met alleen maar verloren wedstrijden. Nu kan in ieder geval de focus op de competitie, waar ook nog het nodige werk voor gedaan dient te worden. Nu de teams om ons heen punten beginnen te pakken kunnen de Tigers niet achterblijven. Te beginnen aanstaande zaterdag tegen Luik. De laatste keer dat zij hier speelden, twee jaar geleden, kwamen ze met maar 9 man (inclusief goalie). Dat zal nu niet gebeuren, maar er dient wel gewonnen te worden, anders gaat het lastig worden om de play-offs te halen. Een dag later wacht Eindhoven uit.

Wederom een pittig weekendje dus, maar hee...WIJ ZIJN TIGERS!